wołacz

wołacz (przypadek)

Definicja

wołacz to jeden z przypadków deklinacji, zwykle wymieniany jako ostatni (siódmy), używany przy zwracaniu się do kogoś (np. Asiu, mamo), rzadziej do czegoś (np. Litwo, lodówko); wołaczem nazywa się też sam wyraz stojący w tym przypadku

Reguły reguły językowe, zasady pisowni (nowe opracowanie z komentarzami)
Słownik synonimów tożsame znaczeniowo (zastępcze słowa)
Przykłady użycia autentyczne, starannie wybrane, zobacz też na blogu
Churchill był dzieckiem bystrym, ale w edukacji szkolnej nie osiągał satysfakcjonujących wyników. Uczył się dobrze, lecz tylko tego, co go interesowało – do takich przedmiotów zaliczała się historia oraz arytmetyka. Wiele problemów przyszłemu premierowi sprawiała łacina. W swych wspomnieniach napisanych ze swadą i humorem „Moja młodość” opisuje choćby perypetie z nauką odmiany rzeczownika mensa, mensae (stół) – potrafił wykuć deklinację na pamięć, ale ku frustracji nauczyciela nie pojmował sensu nauki i otwarcie go kwestionował, nie rozumiejąc na przykład, po co uczyć się wołacza, skoro nikt przy zdrowych zmysłach nie prowadzi konwersacji ze stołem.

Michał Gadziński, Perły imperium brytyjskiego, 2016

Gramatyka

rzeczownik rodzaj męskorzeczowy odmienny

formy w tabelce: 

formy alfabetycznie: wołacz; wołacza; wołaczach; wołaczami; wołacze; wołaczem; wołaczom; wołaczowi; wołaczu; wołaczy

zgłoś poprawkę
Pozostały wątpliwości? Brakuje czegoś w haśle?
Zobacz, co zyskują abonenci Dobrego słownika.
Sprawdź

Często sprawdzane

Ciekawostki

Mogą Cię zainteresować również hasła