W 2010 r. został kardynałem, więc to jego pierwsze
konklawe. Przed objęciem archidiecezji warszawskiej był
ordynariuszem koszalińsko-kołobrzeskim i przez 16 lat biskupem pomocniczym archidiecezji krakowskiej, gdzie zasłynął jako prawa ręka kard. Franciszka Macharskiego.
KWJP: Katarzyna Wiśniewska, Czterech Polaków na konklawe, Gazeta Wyborcza, 12.03.2013
Cała jego historia jest doskonałym przykładem tego, jak działa Kościół w Polsce. Wszyscy wiedzą, że jest problem, i to od lat, ale nikt z tym nic nie robi – i to przez bardzo długi czas, od kiedy został – jako kolejny „spadochroniarz” z Watykanu – biskupem polowym, potem
ordynariuszem warszawsko-praskim i arcybiskupem, później metropolitą gdańskim. Historie o tym, jak traktuje księży, jak nimi pomiata, jak się zachowuje, szły za nim, ale nic to nie zmieniało.
KWJP: Tadeusz Isakowicz-Zaleski, Kościół ma być przezroczysty, 2020